Ik ben net klaar met voorlezen en Mart gaat nu lekker liggen. Hij werd een totaal ander ventje toen de sonde eruit was. Hij ging meteen een mailtje sturen naar het meisje met wie hij al die tijd hier gelegen heeft en die vandaag naar huis was. Net ging hij liedjes zingen en grapjes maken en kon ook wat eten verzinnen dat papa morgen voor hem kan kopen zodat hij dat kan eten als het mag. ( van die hazelnoot koekjes met aan een kant chocola!).
Hij rekent er op dat hij pas maandag met drinken kan beginnen, omdat de dokters in het weekend niet komen. Daar kon ik hem wel wat gerust in stellen, want ik denk dat ze rustig aan zullen doen, maar niet hem tegen zullen houden als hij zo is. Wel heb ik tegen hem gezegd dat er best nog wel iets zou kunnen gaan tegenvallen. Maar toen zei hij: Ik ben nu toch blij, dan geeft het niet. Hij is zo sterk en dapper. Wouw. Echt iets om dankbaar voor te zijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten