Toen ik ( inge) in het ziekenhuis kwam trof ik een verdrietige en pijnlijke Mart aan. Hij had net geslapen en nu mocht er van alles, achteraf ging het toen te snel eigenlijk ging dat te snel.
Boris, Olivier, Tobias en Marleen waren op bezoek gekomen. Heel gezellig, na een lange file reis. Ze hadden heerlijke zeep voor Mart bij zich, nu hoeft hij niet meer naar baby's te ruiken. Daarna heeft mart Sint- Maarten gelopen, of eigenlijk gezeten, in een rolstoel. Het was heel leuk gedaan. Met de kinderen van de kinderafdeling en een paar anderen van chirurgie gingen ze bij de tienerafdeling langs met lampionen. Bij elke kamer ging het licht uit, zongen ze een liedje en kregen ze een (zakje) snoepjes. Op de kinderafdeling hadden ze zelf lampionen gemaakt. Hier niet, maar Mart had er nog een van thuis. ( foto's komen later).
Na het Sint-maartenlopen wat hij graag wilde - maar toen het bezig was niks vond-, gaf hij over. En later op de avond weer. Daarvoor had hij weer heel veel gejammerd en zich vreselijk opgewonden. Hij zei steeds dat hij zo'n pijn had en naar huis wilde. Ik had net weer een gesprekje met de verpleegkundige erover. Zij weten ook niet goed meer wat nou wat is en hoe ze hem moeten inschatten en aanspreken. Is er nu toch iets niet lekker, of baalt hij zo dat hij zijn pijn niet meer kan onderdrukken? Want ondertussen gaat het heel goed. De urine catheter is eruit, en hij poep (uhm) ook goed. Hij gaat ook heel vlot uit bed als we naar de wc lopen.
Ik heb met hem bijbel gelezen, niet eens een opwekkend verhaal. We lezen gewoon op volgorde verder en zijn nu bij de leidenstijd aangekomen. We lazen van het verraad door Judas met een kus. Dan luistert hij zonder problemen. Daarna wilde ik zingen, hij wilde niet meedoen maar ik mocht wel. Toen is hij bij een lied over Zacheus in slaap gevallen. Nu is het afwachten wat de nacht gaat doen.
Ik (inge) heb een dagje vrij gehad van het ziekenhuis. Ben gisteren bij de fysiotherapeut geweest en vanmorgen bij de huisarts. Ik hoest nl. nog steeds. Gelukkig is er niks in mijn longen, maar ondertussen heb ik wel een tussenwervelspier verrekt en dat doen verrekte pijn. Nou ja, dat moet door rust overgaan en dat betekent lief zijn voor mezelf. Dat doe ik dan maar.
Verder heb ik allerlei inkopen voor zaterdag gedaan, want dan komt de Sint het land weer in en mogen er schoenen worden gezet. Bovendien heb ik wat telefoon zaken geregeld. Mijn toestel valt nu ook uit als ik dat niet wil en ik kan over een paar dagen ook weer SMS berichtjes sturen zonder dat het me 0,74euro per stuk kost.
Ik had wel pech met het weer, want daardoor had mijn moeder vertraging en ging het uurtje dat ik nog met Joep en Huib had op aan regelen van oppas en mijzelf verkleden omdat ik drijfnat geregend was.
Nu mag ik weer uitrusten in het ziekenhuis. Mart slaapt nu ongeveer 45 min en ik heb een kop chocolade melk gedronken, mijn bedje staat klaar, dus we doen het licht uit.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten