Mart heeft steeds enorme krampen. Gaat echt niet lekker, lijkt een beetje op toen we met hem naar het ziekenhuis gingen. Dat is heel zwaar want hij jammert heel veel en zeker met elke kramp. We hebben hem net gedoushd, dat was lastig maar ook heel lekker. Hij ging wel meteen veel overgeven toen we hem met de rolstoel in de dousch hadden. De warme staal vond hij echter een verademing. Nu ligt hij in bed in een halfslaap, met een kramp hoor je hem jammeren. Als hij wakker is is het steeds jammeren.
Ik heb hem bewust nu even alleen achter het gordijn, heb het gevoel dat hij meer jammert met mij in de buurt. Ik heb ook zelf gedousd net.
Hoe het met ons gaat? Het is inderdaad zwaar. Zondag ben ik bij de kerk geweest in het ziekenhuis en dat was heel goed, maar toen kwamen er ook allerlei emoties boven waar ik geen raad mee wist. Allerlei routines met de gevoelens van toen, over Huibs opname 6 jaar geleden. Ik werd erdoor overspoeld en dat was gisteren op school ook. Ik negeerde iedereen toen maar omdat ik bij elk vriendelijke gebaar zou gaan huilen en dat wilde ik niet. Ook omdat ik die gevoelens niet helemaal terecht vind, het is nu heel naar, echt waar en dat mag ik ( ook van mijzelf) echt zo ervaren, maar Mart is niet doodziek.
Nu ben ik altijd al een gevoels mens geweest en deze indrukken zijn voor mij heel pittig. Kan al die verwarrende ervaring heel moeilijk naast mij neerleggen maar het moet. Ik slik nu maar tegelijk met mart paracetamol, die haalt van alles net de scherpe kantjes af. Het was wel heel fijn om gisteren met Dominee Rene Venema te spreken en te bidden. Daarna werd ik ook rustiger, voel ons veel meer gedragen door God en de mensen om ons heen.
Gert kan alles volgens mij beter scheiden. Het voelt voor hem heel goed om beurten bij Mart en de anderen jongens te zijn.Hij slaapt ook wel hier in het ziekenhuis, kan zich gewoon beter afsluiten voor wat hem en ons niet aangaat. Het is wel heel vervelend dat we elkaar nauwelijks meer spreken, alleen door de telefoon. Sus over hoet het met hem gaat kan ik eigenlijk niet iets zeggen.
dinsdag 2 november 2010
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten