* langzaam vooruit

Vandaag voor mij (inge) even weer thuis. Ik ben met Joep naar het voetbal veld geweest. Eerst vond ik het niks, dat wachten in de kouw terwijl je moe bent. Maar later knapte ik op en was het heerlijk in de buitenlucht. En geweldig om Joep zo lekker bezig te zien. Ze wonnen jammer genoeg niet, 3-3 maar het was een goede wedstrijd met veel kansen en ze waren wel beter. Na de wedstrijd wordt er altijd strafschoten genomen en dat zie je Joep hier doen. ( Die zat niet, maar de keper was ook heel goed). Huib is met oma Betty naar zwemles geweest en die mag over 2 weken afzwemmen lijkt het. Hij is mega trots.

Gisteren ging het goed met Mart, en ook vananacht. Hij mocht gisteren voor het eerst wat eten en heeft in totaal 3 beschuitjes op. Jammer genoeg kwamen die er s'avonds allemaal weer uit, viel hem ook echt tegen. Het is heel gek, hij wordt niet echt misselijk en geeft dan van het een op het andere moment over, met als gevolg dat alles er onder zit. Dat is nog het vervelends voor hem. Want wassen en bed verschonen duurt zo 30 -45 minuten met al die infusen.

Verder heeft hij gisteren wel 3x echt een poosje naast zijn bed gezeten. Dus hij krijgt wel weer wat kracht. Ook had hij voor het eerst weer kleren aan en dat ziet er dan ook wel weer wat beter uit.

Joep en Huib zijn even langs geweest met Oma Betty. Daar had hij enorm naar uitgekeken en hij genoot. Wel was hij daarna heel moe, hij was zelf ook zo druk tijdens het bezoek. Het was een top bezoek want ze hadden een hele tas kado's bij zich. Helemaal geweldig. Deze Wall-e knuffel heeft hij van zijn klas gekregen en daar was hij echt heel blij mee. Verder nog een hele stapel DVD's en pyama broekjes ( super cool van Bart Simson).


We weten nog niet wanneer hij naar huis mag, natuurlijk pas als het goed gaat. De artsen zijn heel tevreden over zijn herstel maar het gaat gewoon langzaam. Vandaag mag hij weer alleen beschuit eten en heldere vloeistoffen drinken. Het moet allemaal gewoon op gang komen.

Voor degene die meer willen weten over wat hij heeft: http://www.heelmeester.nl/ingrepen/meckels_divertikel.htm

Het is wel confronterend in het ziekenhuis voor hem en voor ons. Naast hem ligt een jongentje van 10 die aan zijn been is geopereerd. Die moest bijvoorbeeld naar een ander bed overgeplaats worden en wilde dat echt niet. Hij voelde zich heel beroerd en riep toen ook steeds 'ïk wil dood'. Dat doet wat met je en is dus ook zwaar voor hem. Hij realiseerde zich toen ook dat het voor de omstanders ook heel vervelend is als iemand iets niet wil wat toch moet. Dat heeft hij natuurlijk ook al wel eens gehad. Hij leerde echt dat er meerdere kanten aan een vervelend iets zit, voor allemaal. Zo'n les wil je hem niet op die manier leren, het breekt je hart.

Hij doet het trouwens heel goed en dapper. Vind het helemaal geen punt als we een poosje weg zijn. Mede daarom willen we nog niet met hem bespreken of het mogelijk is dat we niet bij hem slapen. Nu willen we er gewoon nog voor hem zijn.

Hij geniet heel erg van alle kaartjes en er hangen al een hele boel. Heel erg bedankt,kaartjes met lachende kinderen, dolfijnen en moppen, zelf geknutseld heel erg leuk. Als jullie een berichtje via de computer willen sturen kan dat ook. Mail dan gewoon op mijn email adres( ingefeiken@zonnet.nl)