Vanmorgen ben ik naar de kerkdienst in het ziekenhuis geweest. Heerlijk om weer op een andere manier met God bezig te zijn. Ik vind het altijd moeilijk om te bidden in het ziekenhuis, ben gewoon niet geconcentreerd. Ik weet dat ook nog van toen Huib in het ziekenhuis lag. Gelukkig geloof en voel ik ook dat anderen voor Mart, mij en ons allemaal bidden en voelen we ons daar echt door gedragen. Des te meer opbouwend om samen met anderen bijbel te lezen, te zingen en te bidden.
Ik hoorde van Gert dat ze bij ons in de kerk ook voor Mart hadden gebeden, met de woorden of God bij hem kon zijn en dat hij snel weer beter kon worden zodat ze zijn vrolijke snuit snel weer zouden zien. Zo'n geweldig gebed.
Maar goed, ik kwam uit de kapel en Mart zag er echt niet goed uit. We bekijken nu of hij hier op de kamer moet blijven of even alleen op een zaaltje. We denken dat hij dan beter zijn rust pakt, maar dat het ook heel goed is als hij afleiding heeft. Ik vind het echt een lastige afweging.
Verder hebben we besloten dat we het ook voor de jongens thuis rustig moeten hebben. Die zijn nu alleen aan het ruzien en dat geeft aan dat het ze ook teveel is. Het blijft tobben om overal te gelijk te zijn. Wat ben ik dankbaar dat ik niet ook werk. Schipperen tussen 3 plekken is al onmogelijk, laat staan met 4.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Vanmorgen in de kerk hebben we veel aan Mart moeten denken maar ook aan jullie als gezin.
BeantwoordenVerwijderenHet lijkt ons heel lastig als je je aandacht zo moet verdelen over diverse plekken. Maar in de nieuwe week gaat het vast snel de goede kant op. Nog even volhouden allemaal!
Groetjes PB en C